วิธีนั่งสมาธิ ง่ายแต่ลึก วิธีแก้ไขกดลูกนัยน์ตา

วิธีนั่งสมาธิ จากหนังสือ ง่ายแต่ลึกเล่ม ๒ บทที่ ๒๙ วิธีแก้ไขกดลูกนัยน์ตา

เห็นดวงใสติดแล้ว กลางกาย
ตรึกนิ่งอย่าให้หาย ลูกแก้ว
มองต่ออย่างสบาย อย่าเพ่ง เลยนา
ดวงจักขยายแพร้ว พร่างพริ้งแพรวพราย
ตะวันธรรม

       ตั้งใจหลับตานั่งสมาธิเจริญภาวนากันนะ หลับตาเบาๆ
พอสบายๆ แล้วก็เอาใจหยุดนิ่งๆ ไว้ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗
อย่างสบายๆ
       ตรึกนึกเป็นภาพ นึกถึงดวงใส หยุดอยู่ในกลางดวงใสๆ
หรือตรึกนึกถึงองค์พระใสๆ ใจหยุดลงไปในกลางองค์พระใสๆ
หรือวางใจนิ่งๆ เบาๆ สบายๆ ให้ใจหยุดนิ่ง ค่อยๆ วาง
เบาๆ สบาย
       แต่ถ้าใครเวลาทำความรู้สึกในท้อง อดจะก้มมองไม่ได้ หรือ
เหลือบตาลงไปมอง แล้วทำให้มึนศีรษะ ปวดกระบอกตา ทำให้
ใจไม่ละเอียด เราก็อาจจะเริ่มต้นจากจุดที่เรารู้สึกสบายก่อนนะ
ทางเดินของใจมีตั้ง ๗ ฐาน เราจะเริ่มจากฐานที่ ๑ ปากช่อง
จมูก หญิงซ้าย ชายขวา ก่อนก็ได้ หรือสบายที่ฐานที่ ๒ ที่
หัวตาตรงน้ำตาไหล หญิงซ้าย ชายขวา อย่างนั้นก่อนก็ได้ หรือ
กลางกั๊กศีรษะ ฐานที่ ๓ ระดับเดียวกับหัวตา หรือเพดานปาก
ฐานที่ ๔ ช่องปากที่อาหารสำลัก หรือปากช่องคอ เหนือ
ลูกกระเดือก ฐานที่ ๕
       เราสังเกตดูว่า เราวางใจตรงไหนแล้วรู้สึกสบาย ก็เริ่ม
จากตรงนั้นไปก่อนก็ได้ แต่ต้องให้รู้ว่า เป้าหมายของเราอยู่ที่
ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ให้เรารู้อย่างนี้ หรือหลับตาแล้วเราก็
นิ่งๆ ไม่กังวลเรื่องฐานอย่างนี้ไปก่อนก็ได้ แต่ตอนสุดท้าย เมื่อ
นิ่งแล้วก็จะลงมาที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ เอง
       แต่เวลาเราลืมตาอยู่ในอิริยาบถอื่นก็ควรจะฝึกทำความ
คุ้นเคยกับศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ คือ นึกมองไปในกลางท้อง
โดยไม่ต้องเหลือบนัยน์ตาลงไปดู ลูกนัยน์ตาก็ยังอยู่ที่เดิม เมื่อ
เราลืมตาให้ทำความรู้สึกอย่างนั้นนะ เพื่อให้ใจเราคุ้นเคยกับ
ฐานที่ ๗

       มีข้อสังเกตว่า ถ้าระบบประสาทกล้ามเนื้อ
มันตึง มันเกร็ง มันเครียด ถ้าอย่างนี้แสดงว่า
ไม่ถูกวิธีการ ไม่ถูกหลักวิชชา เราก็อย่าไปฝืนทำ
แต่ไม่ใช่เลิก ทำอย่าไปฝืนทำแบบอย่างนั้นต่อไป
แต่อย่าถือโอกาสเลิกนั่งไปเลยก็ไม่ใช่ ให้เริ่มต้น
ใหม่อย่างง่ายๆ ตั้งแต่ปิดเปลือกตา ปิดเปลือก
ตาระดับขนาดไหนรู้สึกสบาย แล้วเราก็เริ่มไล่ฐาน
ลงไป จนไปถึงจุดที่เราพึงพอใจ รู้สึกสบาย ก็
อยู่ตรงนั้นไปก่อน แต่ตอนสุดท้ายก็ต้องมาลงที่
ฐานที่ ๗ นี่คือแบบฝึกหัดของเรานะ

       แล้วข้อสังเกต ซึ่งมันไม่หนีหลักว่า ตึงเกินไปหรือหย่อน
เกินไป ถ้าหย่อนมันจะฟุ้งไปเรื่อยเปื่อย หรือไม่ก็เผลอหลับ
ผล็อยไป ถ้าถูกหลักวิชชาแล้วมันจะนิ่ง เบา สบาย นั่งแล้วไม่
เบื่อ เวลาจะหมดไปอย่างรวดเร็ว นั่นคือข้อสังเกตว่า เราทำถูก
วิธีการแล้ว ก็ให้รักษาใจที่หยุดนิ่งๆ เอาไว้ให้สม่ำเสมอ โดย
ไม่คำนึงถึงเรื่องเวลา ภารกิจการงาน หรือเรื่องอะไรก็แล้วแต่ที่
นอกเหนือจากนี้
       เราฝึกหยุดฝึกนิ่งให้ดีนี่คือสูตรสำเร็จ ต้องหยุดกับนิ่งเฉยๆ
จึงจะเข้าถึงหลักก็มีอยู่แค่นี้ เพราะฉะนั้น ที่เรายังเข้าไม่ถึง เพราะ
ยังไม่หยุด หรือหยุดแต่มันยังหยาบอยู่ หยุดแบบกดๆ แต่ถ้า
หยุดอย่างสบาย เพลิน มีความสุข สนุกกับการนั่งสมาธิ อย่าง
นั้นถึงจะถูกวิธีการ ถูกหลักวิชชา ต้องสังเกต และก็ปรับปรุงให้
อยู่ในภาวะที่สบาย นิ่งอย่างสบาย ใจเย็นๆ
       ผู้ที่ทำไม่ได้ก็มี คนตาย คนบ้า คนที่ไม่ได้ทำ คนบ้า
เพราะเขาสูญเสียระบบการรับรู้ไปแล้ว ถ้าคนดีๆ ไม่มีปัญหา
ระบบประสาทจิตใจอะไรต่างๆ เหล่านั้น ต้องเข้าถึงทุกคน
เข้าไม่ถึงเป็นไม่มี ต้องทำเป็นทุกคน เพราะพระธรรมกายท่านก็อยู่
ในตัวของเรา มีอยู่แล้ว ท่านอยากจะมาให้เราเห็นใจจะขาด
ถ้าพูดเป็นภาษาชาวบ้าน คือ พร้อมที่จะให้เราเห็นเสมอ พร้อมที่
จะผุดผ่านมากลางกายเรา ดวงใสๆ ก็เช่นเดียวกัน อยากจะให้
เราเห็น แต่เราต้องทำให้เป็น ทำให้ถูกหลักวิชชาอย่างที่ได้กล่าว
ไว้แล้ว คือ ต้องหยุดนิ่งอย่างสบาย
       เราลองฝึกกันดูนะ ฝึกหยุดนิ่งเฉยๆ อย่างสบาย นึก
องค์พระได้ เราก็นึก นึกดวงแก้วได้เราก็นึก นึกแล้วมันตึง หรือ
นึกไม่ได้ก็ไม่ต้องไปนึก นิ่งอย่างเดียว อย่างสบายๆ
       แล้วมือที่วางที่หน้าตักของเรานั้นจะต้องวางพอดีๆ กล้าม
เนื้อทุกส่วนต้องผ่อนคลาย ตั้งแต่ศีรษะเรื่อยไปเลย กระบอกตา
หน้าผาก คอ บ่า ไหล่ แขนทั้งสอง ถึงปลายนิ้วมือ ทั้งตัว
ของเรา ถึงขาทั้งสอง ถึงปลายนิ้วเท้าให้ผ่อนคลาย
       แล้วก็ทำใจให้เบิกบาน แช่มชื่น ว่างๆ นิ่งๆ นุ่มๆ
ละมุนละไม ให้ใจใสๆ วางใจเบาๆ อย่าชำเลือง หรือเหลือบตา
ลงไปในท้อง อย่ากดลงไป แค่ทำความรู้สึก เหมือนตอนนี้
เรานั่งหันหลังให้มหาวิหารพระเดชพระคุณหลวงปู่พระมงคล
เทพมุนี พระผู้ปราบมาร เรายังนึกภาพมหาวิหารได้เลยทั้งๆ
เราหันหน้าตรงกันข้าม หรือเรานึกภาพมหาธรรมกายเจดีย์ มี
องค์พระสามแสนองค์เต็มไปหมดเลยอยู่ข้างหน้าเรา เรายังนึก
ได้เลย ถ้าจะนึกภาพต้องนึกอย่างนั้นนะ

การเห็นทางตากับการเห็นทางใจ

       การเห็นทางใจจะต่างจากการเห็นด้วยลูกนัยน์ตาตอนแรก
คือลูกนัยน์ตาพอลืมตาก็มองเห็นเลย แต่ใจจะค่อยๆ เห็น
แล้วแต่ความคุ้นเคยกับสิ่งนั้น คุ้นเคยมากก็เห็นง่าย ไม่ค่อย
คุ้นเคยก็นึกไม่ค่อยออกอะไรอย่างนั้น แต่จะอย่างไรก็ตาม หลัก
วิชชาก็อยู่ที่หยุดนิ่งเฉยๆ อย่างสบายๆ
       อย่าไปคำนึงถึงความมืด แล้วก็อย่าไปเร่งให้สว่างเร็วๆ
มันมีขั้นตอนของมัน อย่าไปลัดขั้นตอน อย่างนี้ยาก แล้วก็อย่า
เอาตัวของเราไปเปรียบเทียบกับเพื่อนกัลยาณมิตรบางท่าน ที่
แม้มาใหม่ๆ พอเขาหลับตา เขาก็นึกถึงดวงหรือองค์พระได้
ถ้าดูในปัจจุบันเราจะมีความรู้สึกว่า เราเพิ่งพาเขามา เรามา
ก่อนเขาด้วยซ้ำแต่ทำไมเขาถึงเห็น ปัจจุบันเราเห็นเพียงแค่นี้
แต่ถ้าย้อนหลังไป สาวไปเรื่อยๆ ในอดีต กว่าที่เขาจะง่าย
ในวันนี้ ก็เคยยากมาก่อนในอดีต แต่เขาทำความเพียรอย่าง
สม่ำเสมอต่อเนื่อง เมื่อบุญส่งผล วางใจถูกส่วนถูกหลักวิชชา
มันก็พรึบขึ้นมาได้ เราจะมองแค่สั้นๆ ไม่ได้ และที่เราช้ากว่าเขา
เพราะที่ผ่านมาในอดีตเราทำผลุบๆ โผล่ๆ ไม่ต่อเนื่อง
       เพราะฉะนั้น ชาตินี้เราก็ต้องมาแก้ไขใหม่ ปรับปรุงใหม่
แต่มันก็ไม่ใช่ยากมาก ยากพอสู้ แต่ก็ไม่ใช่ง่ายมาก มันก็ง่าย
พอดีๆ ถ้าวางใจได้นิ่งๆ ถูกหลักวิชชา มันก็ง่าย ก็จะทำได้
       ตอนนี้เราฝึกหยุดนิ่งเบาๆ สบาย วางใจเบาๆ นิ่งๆ
เดี๋ยวกายก็จะเบาไปเอง ต้องนิ่งๆ สบายให้ใจใสๆ แล้วก็
ผ่อนคลายระบบประสาทกล้ามเนื้อ ค่อยๆ ประคับประคอง
ใจอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด คือ นิ่งเฉยๆ ไม่ต้องไปทำอะไร
ที่นอกเหนือจากนี้
วันอาทิตย์ที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๗

โอวาท หลวงพ่อธัมมชโย (คุณครูไม่ใหญ่)

ที่มา หนังสือง่ายแต่ลึก ๒ บทที่ ๒๙ www.dhamma01.com

1 thought on “วิธีนั่งสมาธิ ง่ายแต่ลึก วิธีแก้ไขกดลูกนัยน์ตา”

  1. น้อมกราบอนุโมทนาบุญกับโอวาท
    คำสอนและธรรมทานทรงคุณค่า
    จากหลวงพ่อธัมมชโย#คุณครูไม่ใหญ่
    ด้วยครับ สาธุ สาธุ สาธุครับ

Leave a Comment

Your email address will not be published.